Peter weet het beter – (anekdote van de jofele verkoper)

En ineens stond hij op straat, weliswaar niet letterlijk want hij zat nog binnen. Zojuist was hem tijdens het functioneringsgesprek meegedeeld dat zijn contract niet zou worden verlengd. 

36096388 - isolated business man liar concept

Het kwam voor hem als een donderslag bij heldere hemel. Hij had dit nooit verwacht want er zaten nog zoveel belangrijke prospects in zijn pijplijn en daarmee zou hij zeker de beoogde targets wel halen.
“Ze begrijpen er helemaal niks van”, zei hij hoofdschuddend. “Ze moeten toch snappen dat het in deze barre tijden ongelooflijk moeilijk is om te verkopen. Iedereen houdt nog zijn hand op de knip, overal wordt nog bezuinigd en budgetten worden bevroren.”
Daar kon hij toch niets aan doen?
Tja, als hij maar korting mocht geven dan zouden de orders wel binnenstromen. Iedereen wacht tegenwoordig op aanbiedingen en surft zich helemaal gek voor de goedkoopste prijzen. De concurrentie werkt inmiddels ook al onder de prijs en daarom kan hij zo moeilijk aan de bak komen. Dat ze dat nou niet begrijpen, de heren van de directie. Maar ja, die hebben makkelijk praten, die zitten niet langs de weg en weten niet wat er daadwerkelijk in het veld speelt. Het is schandalig.

De klagende verkoper
U kent ze vast wel, deze klagende verkopers, het ligt nooit aan henzelf maar altijd aan een ander. Hoe vaak kwamen we niet de grote gladde verkoper tegen die zichzelf keihard op de borst sloeg vanwege zijn geweldige prestaties? Hoe vaak werden er bij bedrijven niet de flessen champagne ontkurkt en taarten vol met slagroom verorberd omdat er weer een grote vis was binnengehaald? En dat was natuurlijk allemaal te danken aan de tactiek en vooral de klasse van Peter de Prater, want die lulde op zijn manier zo de klanten onder de tafel.
Waar zijn ze nu gebleven, de vlotte jongens van weleer? Waarom horen we die verhalen allemaal niet meer? Het antwoord: gevolg van recessie en kredietcrisis!

Peter weet het altijd beter
De Petertjes zijn nu uitgepraat. Peter moet op zoek naar een nieuwe baan. Hij zag het de laatste tijd toch al niet meer zitten bij dit bedrijf, dus geen man overboord. Peter heeft zo weer een andere job want Peter kan goed met mensen overweg en Peter kan heel goed mensen overtuigen van zijn goede wil en inzet. En als dan later blijkt dat het toch allemaal weer tegenvalt, dan ligt dat natuurlijk nooit aan Peter zelf. Nee, Peter weet het altijd beter.

Ineens moet ik denken aan een goede relatie van mij die mij eens vroeg: Hoe komt het toch dat verkopers zich altijd zo geweldig goed kunnen verkopen in de kroeg en in hun kennissenkring maar nooit bij de klant? Toen moest ik het antwoord schuldig blijven, maar nu weet ik het. Het was natuurlijk de schuld van de crisis!

Nadat Peter zijn auto en alle andere bedrijfseigendommen had ingeleverd liet hij zich vervolgens thuisbrengen door een inmiddels officiële ex-collega. Tijdens de rit naar zijn onderkomen vertelde hij nog eens uitvoerig hoe onrechtvaardig de beoordeling van het management was geweest om hem de laan uit te sturen. Maar Peter zit niet bij pakken neer en zou ze nog wel eens een ‘poepje’  laten ruiken! Want de Petertjes in deze verkoopwereld kunnen hun mondje goed roeren en voor je het weet is er weer een nieuwe uitdaging op hun pad gekomen. Immers, als je zo goed kunt verkopen als hij dan zit de wereld om je te springen.

Bij de ‘nieuwe werkgever’
De vreugdedans van onze vriend was dan ook groot toen zijn goed opgepoetste verkoopbrochure – lees: curriculum vitae – voor een grote organisatie aanleiding was het sollicitatiegesprek met hem aan te gaan. Goed gemutst en vol zelfvertrouwen toog hij op de bewuste dag naar zijn potentiële werkgever. Na de gebruikelijke kennismaking en het bekende kopje koffie mocht hij zich uitleven in zijn levensverhaal en ja hoor, natuurlijk was zijn recente ontslag een gevolg van de crisis want zijn oude baas moest natuurlijk inkrimpen, bezuinigen en ook nog eens reorganiseren, drie-in-een. En hij was nog niet zo lang bij de zaak, dus ‘last-in first-out’.

De potentiële nieuwe werkgever was onder de indruk van zijn verhaal en Peter voelde dat goed aan. ‘Het ijzer smeden als het heet is’ dacht Peter, dus vermeldde hij dat hij direct kon beginnen. Dat was toch zeker een voordeel? Bovendien kon hij ook nog eens een behoorlijk arsenaal aan trouwe relaties meenemen en dat was direct een flinke omzetverhoging voor dit bedrijf.
Ja, Petertjes hebben nu eenmaal zeer trouwe fans!
De directeur van de ‘sollicitatieprospect’ was redelijk onder de indruk van zijn kandidaat en vooral van zijn enthousiasme en zelfvertrouwen. Dit moet toch wel een kanjer zijn als ik dat zo beluister, dacht hij. Na nog wat wederzijdse informatie te hebben uitgewisseld beloofde de directeur om binnen een aantal dagen een beslissing te nemen, hij wilde toch nog een en ander laten bezinken.
No problem” zei Peter: “Je belt en ik sta voor je klaar, tot volgende week.”

Helaas…
Een week daarna viel de brief op de deurmat van onze sollicitant. Groot was zijn verbazing toen hij het volgende las:

Beste Peter,
Ja, we houden het amicaal, aangezien jij mij ook direct zonder toestemming tutoyeerde tijdens je sollicitatiegesprek. Wij hebben uiteraard uitgebreide informatie over jou ingewonnen en moeten helaas constateren dat er in onze organisatie geen plaats is voor iemand die qua omzetcijfers en bezoekfrequenties in het verleden het niveau heeft gehaald van een regio gelijk aan ‘Madurodam’…

Staat Peter de Prater nu weer met beide benen op de grond? Welnee, Petertjes zijn hardleers en weten het altijd beter. Die directeur heeft er echt geen verstand van, de oen. ‘Madurodam’, hij moest eens weten hoe moeilijk het is om daar binnen te komen.

Handtekening Herman Meijer -blauw

http://www.oravi.nl